สัญญาณวันโลกาวินาศ

Burj Dubai ความทรนงของศตวรรษปัจจุบัน

คนรวยรู้รสชาติของความหิวอย่างคนยากคนลำบากไหม?

ดวงอาทิตย์อัสดงที่ชายหาด Sharjah เดือนรอมะฎอน

วันที่ 13 กันยายน 2009 ฟิรอสนัดว่าจะพาไปทานอาหารละศีลอดด้วยกัน นี่ก็อีกเพียงแค่ 10 นาทีตะวันจะตกดิน ฟิรอสก็ยังปิดโทรศัพท์อยู่อีก แสดงว่ายังนอนหลับโต้ตะวันอัสดงเหมือนสองสามวันที่ผ่านมา อะบูบะฮาอ์ก็โทรมาถามจากฮอลแลนด์ด้วยความเป็นห่วงว่า ฟิรอสยังไม่มา และจะทานข้าวที่ไหนยังไง

เมื่อเขาไม่มา เราจึงจำเป็นที่จะต้องละศีลอดที่โรงแรมด้วยอาหารบุฟเฟ่ต์ของโรงแรมที่เราพักอยู่ บุฟเฟ่ต์โรงแรม Carlton สี่ดาวใน Sharjah มันไม่ค่อยหรูหราเท่า Sheraton หรือ Ritz ที่เคยไปละศีลอดมาใน Doha ราคาก็เพียงครึ่งเดียวของโรงแรมห้าดาว ถึงกระนั้นก็ตาม ก่อนแก้บวช ทุกอย่างดูเอร็ดอร่อยไปหมด เราตักเอาอาหารที่คิดว่าอร่อยที่สุด นั่นคือข้าวที่มีแพะวางตั้งข้างบนหนึ่งตัว เป็นแพะอบ กระดูกและไขมัน เขาเลาะหรือตัดทิ้งไปหมดแล้ว เหลือแค่เนื้อยอย่างเดียว เราเลือกเอาเฉพาะตรงน่องข้างหน้า ซึ่งเป็นเนื้อที่ท่านนบี (ศ) โปรดปรานมากที่สุด แล้วก็ตักอย่างอื่นมาด้วย พอประมาณ มีปลาทอดมัน และสะหลัดสักหน่อย

พอเขาอะซาน ก็เริ่มลงมือรับประทานอาหาร ทานไปได้ไม่ถึงครึ่งจาน เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ อุดมการณ์ของตนเองเริ่มออกฤทธิ์ เห็นภาพคนยากคนลำบากในบ้านเกิดของตนเอง และประเทศอื่น ๆ อย่างแอฟริกา ทานไปทานมา เนื้อน่องแพะก็ไม่ร่องหรอสักที ตัวเองก็รู้สึกอิ่มจนไม่มีที่ใส่ ขันไปดูคนอื่น ก็เห็นว่าทุกโต๊ะก็มีการตักหยิบอาหารมาประดับโต๊ะมากกว่าจะเป็นการตักหยิบเพื่อกิน พวกบ๋อยเอาถาดไปเทอาหารมากกว่าครึ่ง ทานไปก็คิดไปว่าจะทำวิธีไหนหนอ เพื่อจะให้อาหารเหล่านี้ถึงมือของคนยากคนจนบ้าง

ไม่อยากไปหยิบอาหารบุฟเฟ่ต์อีกต่อไป เค้กและขนมที่อร่อย ๆ เราไม่สน ไม่มีอารมณ์จะรับประทาน

ทานอาหารที่โรงแรมครั้งนี้จึงรู้สึกว่าบาปกว่าทุกครั้ง