อาบิรีสสะบีลเอ๋ย ข้าก็เป็นผู้ผ่านทางเยี่ยงท่าน บางครั้งเราสัญจร บางครั้งเราจรจัด บางครั้งยินดีจนน้ำตาไหลอาบแก้ม บางครั้งเสียใจเอาน้ำตาเช็ดหัวเข่า สัมภาระของเรายิ่งนาน ยิ่งหนักหน่วง เราบรรทุก ทุกอย่าง ที่เก็บสะสม เราเก็บเกี่ยวทุกอย่าง ที่พานพบ
เนื้อตัวของเราเกรอะด้วยฝุ่นแห่งกาลเวลา จิตใจของเราดำมืดมนด้วยความบาปที่ซ้ำซาก ในอกมีความรักความผูกพันธ์และความเกลียดชังสุมอยู่ เราเป็นผู้สัญจร ผู้ปลูกต้นหยีที่สถานี ทั้ง ๆ ที่อีกไม่นาน จะมีเสียงประกาศบอกเวลาเดินทาง
อาบิรีสสะบีลเอ๋ย ความฝันของเราใหญ่กว่าฟ้า ความหวังของเรายาวเกินกว่าลมหายใจ อนิจจา ชีวิตทั้งชีวิต ประหนึ่งเพียงแค่การก้าวจากแดดเข้าสู่ร่มไม้ แล้วอิซรออีลก็รออยู่ที่นั่น
โอ้ ผู้สัญจร ทิ้งสัมภาระของท่านไปบ้าง เพื่อมันจะได้เบาบาง ท่านจะได้เดินทางได้รวดเร็ว ไม่ห่วงหน้าห่วงหลัง เพราะการเดินทางครั้งสุดท้ายของท่าน ท่านจะถูกห้ามไม่ให้พกพาสัมภาระ
โอ้ ผู้โดยสารแห่งโลกา เรากำลังหลับไหล และฝันหวานท่ามกลางการเดินทางอันนี้ เราจะตื่นขึ้นมาอีกที หลังจากที่เราพ้นด่านนั้นไป
ใช่ไหม?
ใช่ไหม?
