ดูกร ผู้เงยหน้าเดิน

คำพูดไม่เพียงกี่บรรทัด ทำให้ความศรัทธาสลายไป ราวกับว่าไม่เคยมีลิขิตมาก่อนเลย นี่เป็นคำพูดที่รุนแรงจนพลิกหัวใจมนุษย์ หรือความศรัทธาที่อ่อนบางยิ่งกว่าเม็ดทรายที่โปรยปรายบนหินลื่นกันแน่ หรือการศรัทธามิได้อยู่บนรากแห่งสัตย์เลย เสมือนหยดน้ำเหนือใบบัว

กิฏมีรรออยู่หน้าถ้ำนานถึงสามร้อยเก้าพรรษา แต่มนุษย์ที่เปรียบเปรยมิอาจอดกลั้นเพียงชั่วยาม ยามน้อย ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น ยามโต ต้นไม้แก่น่ารำคาญ ฝนหน้าร้อนเย็นฉ่ำแก้กระหาย ฝนหน้าหนาวน่าหน่ายแหนงสุดจะทน

{17:37} และอย่าเดินบนแผ่นดินอย่างเย่อหยิ่ง แท้จริงเธอมิอาจจะดำดิน และมิอาจจะบรรลุความสูงของภูเขาได้
{17:38} ทั้งหมดนั้น ความเลวของมันเป็นที่รังเกียจยิ่ง ณ พระเจ้าของเธอ

ดูกร ผู้เงยหน้าเดิน ถึงจะก้าวเท้าไปไกลถึงหนใด แผ่นดินจะไม่งอกเงยสิ่งใดใต้เท้า บ่วงบาศก์จะพัวพันติดแข้งขา พบแต่ความยาก ประสพแต่ความลำบาก เพราะความไม่หนักแน่น อดกลั้นน้อย เปลี่ยนแปลงง่าย ไร้ความจริงจัง ปราศจากความจริงใจ

สังวรณ์ แม้นตระหนักแน่นเหมือนภูผา ย่อมตระหง่านเหนือกาลเวลา เป็นเยี่ยงให้มนุษย์ญินเห็น ว่าเขาคือผู้ที่อมตะในความกตัญญู แม้พายุและมรสุมชีวิตจะกระหน่ำเพียงใด เขาย่อมถูกจารึกเหนือศิลาแห่งสมัย ว่าเป็นยอดบุคคล