ความสับสนของผู้วิเศษ
"โอ้ ท่านวะลีย์ ผู้วิเศษ ข้าเห็นท่านไม่เคยพูดร้ายต่อผู้ใดเลย ตลอดเวลาข้าเห็นท่านอวยพร อวยชัยให้แก่ทุกคน ทุกผู้ ทุกหมู่เหล่า ยามท่านเดินผ่านหมู่ชนที่กำลังหลงระเริงในโลกีย์ มั่วสุมในอบายมุข ท่านก็ยกมือขึ้นวิงวอนให้พระผู้เป็นเจ้าทรงนำทางพวกเขา และประทานความสุข ความเจริญให้แก่พวกเขา ใยท่านจึงไม่ปฏิบัติ เยี่ยงศรัทธาชน ตามคำสั่งสอนศาสนา ด้วยการหักห้ามการทำความชั่ว สั่งสอนให้ทำความดี มิหรือผู้ที่ละเลยคำสั่งสอนนั้น จะถูกตราหน้าว่า เป็นผู้อ่อนแอในความศรัทธา?"
ชายผู้ไม่มีอะไรจะสูญเสียในชีวิตตอบว่า
"โอ้ท่านผู้รู้ ผู้ทรงเกียรติ ผู้มีชื่อระบือลั่นในทุกแดนดิน อันที่จริงข้านี้ได้รับการขนามนามว่าเป็นวะลีย์ เป็นนักบุญ เป็นผู้วิเศษ เป็นที่เคารพนับถือของเหล่าแม่เล้าและโสเภณี และเหล่าสตรีผู้บริสุทธิ์ เหล่าขโมยและหมู่โจร และเหล่านักพรตผู้บำเพ็ญธรรม เหล่าทหารชาญศึก เหล่ากษัตริย์อธรรมและอำมาตย์มนตรีอำมหิต เหล่าเศรษฐีผู้มั่งคั่งที่ตระหนี่ถี่เหนียว เหล่าวานิชจอมโลภ ที่กักตุนสินค้า เหล่ายาจกผู้สัตย์ซื่อ และวนิพกผู้ยากไร้ ไม่ใช่เพราะข้าเดินบนน้ำ เหินในอากาศ ชุบชีวิตให้ฟื้นจากความตาย หรือเพราะข้าสั่งสอนให้พวกเขาฉลาดปราดเปรื่อง หรือรักและเมตตาเป็นห่วงเป็นใยต่อพวกเขา หรือแข็งแกร่งกล้าหาญชาญชัย แต่เพราะข้าละเลยคำสั่งสอน อ่อนแอและหวาดกลัว ซื่อจนเซ่อ ไม่สนใจใยดี ไม่ฝักใฝ่ที่จะยื้อแย่งตำแหน่งฐานันดรและทรัพย์สินโชคลาภของผู้ใด พวกเขาจึงไว้วางใจข้า เทอดทูนข้า พวกเขาไม่เคยเห็นข้าเป็นผู้ปกครองที่เข้มงวดกวดขัน พวกเขาจึงแต่งตั้งข้าให้เป็นผู้ปกครอง นักบุญผู้พิทักษ์ ที่ยึดเหนี่ยวทางใจ
พวกเขาอ้างว่าข้าโอบอ้อมอารีมีเมตตากรุณา เดินเตร่แจกอาหารแก่พวกขี้เมาจรจัดในยามคำคืนที่หนาวเหน็บ อันที่จริงข้าเพียงแต่แจกน้ำแกงกีบเท้าและกระโหลกวัว ที่พวกเขาหาที่ทิ้งขยะไม่พบ จึงเอามาประเคนให้แก่ข้า ผลานิสงฆ์ควรจะเป็นของพวกเขา ไม่ใช่ของข้า
อันที่จริงข้าเป็นเพียงแค่ร่างที่หายใจ ไร้คุณค่าสักอย่าง แต่พวกเขาอุปโลกน์ข้าให้เป็นทุกอย่าง หากข้าตายไป พวกเขาก็คงตั้งข้าเป็นภาคีขึ้นเทียบเทียมกับพระผู้เป็นเจ้า เสกสรรปั้นแต่งให้ข้าวิเศษกว่ายามนี้ ทั้งๆที่ข้าเป็นกองกระดูกที่เน่าผุในหลุมฝังศพ ท่านผู้รู้โปรดแนะนำข้าผู้รู้น้อยนี้เถิดว่า ข้าควรทำเยี่ยงใด"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น