รู้วิธีการทำสงคราม หรือว่ารู้ว่าจะมีสงคราม

เมื่อวานทั้งวันมัวแต่แปลซูเราะหฺอาลุอิมรอน ก็ยังไม่จบสักที มาถึงโองการ

وَلِيَعْلَمَ ٱلَّذِينَ نَافَقُواْ وَقِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْاْ قَاتِلُواْ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ أَوِ ٱدْفَعُواْ قَالُواْ لَوْ نَعْلَمُ قِتَالاً لاَّتَّبَعْنَاكُمْ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلإِيمَانِ يَقُولُونَ بِأَفْوَاهِهِم مَّا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ

นักตัฟซีรเข้าใจประโยคนี้ได้สองแง่ หนึ่งหมายความว่า "หากเรารู้การสู้รบ (สู้รบเป็น) เราก็คงตามพวกท่านไปด้วยแล้ว" สอง "หากเรารู้ว่าจะเกิดการสงครามจริง เราก็คงตามพวกท่านไปด้วยแล้ว (นึกว่าไม่มีสงคราม จึงไม่ได้ไปด้วย)" ตำราตัฟซีรต่าง ๆ รายงานว่า อับดุลลอหฺ บินอุบัยย์ บินสะลูล หัวหน้าพวกสัปหลับในนครมะดีนะหฺ พูดคำว่า "เลา นะอฺละมุ กิตาลัน ลัตตะบะอฺนากุม" เพื่อแก้ตัว หลังจากที่ได้สั่งการให้พรรคพวกประมาณ 300 นาย ถอยทัพกลับจากสงครามอุฮุด

คำแปลของข้าพเจ้าจึงออกมาในรูปนี้

{3:167} และเพื่อพระองค์จะทรงได้รู้จักผู้ที่กลับกลอก และได้ถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า
"จงมาต่อสู้ในทางของอัลลอหฺกันเถิด หรือไม่ก็จงป้องกัน"

พวกเขากล่าวว่า "หากเรารู้การสู้รบ เราก็คงตามพวกท่านไปแล้ว"

ในวันนั้นพวกเขาอยู่ใกล้กับการปฏิเสธศรัทธายิ่งกว่าการศรัทธา

พวกเขาพูดสิ่งที่ไม่มีอยู่ในหัวใจของตนนั้นกับปาก

และอัลลอหฺนั้นทรงรู้ยิ่งในสิ่งที่พวกเขาปกปิดกัน