คืนหนึ่งเนาฟฺ อัลบิกาลีย์ เห็นท่านอะลีย์เดินออกจากที่นอน แล้วมองดูดาว ท่านกล่าวแก่เนาฟฺว่า "โอ้เนาฟฺ เธอหลับหรือตื่นอยู่กันแน่?" เนาฟฺตอบว่า "ข้าพเจ้าตื่นอยู่ขอรับ" ท่านอะลีย์กล่าวว่า "โอ้เนาฟฺ ช่างโชคดีเสียจริงหนอคนที่สละโลกนี้ และมุ่งหวังในโลกหน้า พวกเขาคือชนผู้ที่เอาแผ่นดินเป็นเสื่อ เอาทรายเป็นเบาะ เอาน้ำเป็นน้ำหอม เอาอัลกุรอานเป็นเอกลักษณ์ เอาคำวิงวอนเป็นสัญลักษณ์ แล้วเอาโลกนี้ให้คนอื่นยืมไป เอาแบบอย่างของอัลมะซีฮฺ โอ้เนาฟฺ แท้จริงดาวูดเคยตื่นในยามค่ำคืนเช่นนี้" แล้วท่านยังกล่าวอีกว่า "ที่จริงมันเป็นเวลา ซึ่งถ้าบ่าวคนใดวิงวอนขอ จะได้รับการตอบสนอง ยกเว้นเจ้าหน้าที่ศุลกากร สายลับ ตำรวจ หรือนักดนตรีเล่นพิณตีกลอง"
อัลมะซีฮฺ ก็คือนบีอีซา (มาซิอาห์ หรือเยซู) ผู้สอน
อะไร ยังไง แค่ไหนถึงเรียกว่าสละโลกนี้?
ตอบลบ